هر بازیگری طبعا بنا بر خصوصیات شخصی خود و سبك بازیگری اش، شیوه ی خاصی را  درنحوه ی بیان احساسات، دیالوگ گفتن و... به كار می گیرد. گلشیفته فراهانی از جمله متولدان تیر ماه است كه حرارت، جنب و جوش و انرژی بالا جزو خصوصیاتش است. گلشیفته همچون بسیاری از متولدان تیر ماه دستانش در موقع احساسات، گویی در حال پرواز هستند و مدام به این طرف و آن طرف می روند و مدام در حال بالا و پایین پریدن و بازی با اندامش است و حال اینكه گلشیفته ی یك فیلم چقدر از این خصوصیات را در خودش داشته باشد، بستگی به كارگردانی دارد كه در پشت دوربین قرار گرفته. گلشیفته در نقشی چون هانیه ی سنتوری، بنا بر خواسته ی مهرجویی كه هانیه را دختری پر نشاط و پر جنب و جوش می داند(كه خصوصیات خود گلشیفته است) از شخصیت خودش در هانیه مایه می گذارد و حاصل كار می شود همانكه هانیه در زمان عصیان و در در زمان خوشی و عاشقانه، خود گلشیفته فراهانی است. یا در نقش ستاره ی دیوار كه دختری 20 ساله و سرزنده است، گلشیفته باز هم از خصوصیات خودش در آن نقش مایه می گذارد و البته به دلیل هدایت بی ربط و ماقبل سینمای محمدعلی طالبی و شخصیت پردازی ضعیف، زحمات او بر باد می رود. اما در جاهایی دیگر همچون سپیده ی میم مثل مادر، گلشیفته از خودش فاصله می گیرد و بنا بر خواسته ی ملاقلی پور، ما چیزی از گلشیفته را در سپیده نمی بینیم و گلشیفته، سپیده را به طور كامل خلق می كند. یك نوع سنگینی، متانت و آرامش خاص در حركت و رفتار او شكل می گیرد. و یا باز هم می توان به مریم همیشه پای... نیز اشاره كرد كه با خود گلشیفته فاصله ی بسیار دارد و یك نوع متانت و تلخی در عین فضای فانتزی اطراف، در نقش آفرینی اش به چشم میخورد.

اما عایشه در مجموعه دروغها نیز حاصل همان هدایت بی نقص كارگردان است و اینجاست كه تاثیر یك كارگردان خبره و كاربلد مشخص می شود. گلشیفته در نقش عایشه، دیگر نه احساسات شدید و پرواز دستها را همچون سنتوری دارد(اینها ویژگی هستند و نه نکته ی مثبت و منفی)، نه آن متانت و سنگینی و ‌آرامش میم مثل مادر را، نه آن بغض فروخفته در زمان دیالوگ گفتن در بسیاری از فیلمهایش و نه هیچگونه ری اكشن اضافه و یا تكراری و آزمون پس داده شده ای. عایشه ای كه گلشیفته خلق می كند، نه احساسی است، نه پر جنب و جوش و نه ماتم زده. گلشیفته دستانش را در كنترل دارد، بغضها و خنده هایش را كنترل می كند و اینبار بزرگترین برگ برنده اش را رو می كند و آن بازی با چشمانش است. گلشیفته در سكانس های رو در رویی با راجر در مطب، در سكانس صحبت در قهوه خانه و در سكانس صحبت در اطراف خانه اش، به گونه هایی متفاوت احساسات خود را بروز می دهد و از یك برخورد سنگین و غریبانه در ابتدا، به یك برخورد راحت(اولین گپ)و یك برخورد صمیمی و دوستانه در انتها می رسد و در تمامی آنها، نوع برخورد گلشیفته، بازی با اندام صورتش و به خصوص بازی با چشمانش و نحوه ی دیالوگ گفتنش تغییر می كند. زیرا او از سنگینی برخورد یك پرستار با یك مریض، به یك راحتی برخورد با یك دوست رسیده و در هر سكانس این تغییر و تكامل در رفتار او مشاهده می شود.

شاید بتوان بازی گلشیفته در مجموع دروغها را جدای از متفاوت ترین بازیش و یكی از بهترین بازیهایش، تكنیكی ترین و یا یكی از تكنیكی ترین بازیهایش نیز نامید. بازیگر احساسی - تكنیكی ای چون گلشیفته، اینبار بر خلاف سایر فیلمهایش بیش از احساس، تكنیك است كه در بازیش به چشم می آید و به طور به شدت ملموسی بیشتر در بازی اش به كار گرفته شده است. در واقع همین تكنیك به كار گرفته شده در این نقش آفرینی است كه باعث شده این نقش آفرینی متفاوت ترین بازی گلشیفته باشد. زیرا بازیگر احساسی - تكنیكی  ای چون گلشیفته فراهانی، زمانی كه رو بیاورد به طرف احساس(گاه به دلیل فضای فیلم و نقش و گاه به دلیل سبك كاری)، به دلیل تشابه زیاد اینگونه فضاها(به خصوص در سینمای ایران كه احساسات زنان محدود است و به غم و شادی ختم می شود) و همچنین شناسنامه دار بودن صدایش،‌ احتمال افتادن به ورطه ی تكرار را دارد. ولی زمانی كه بیشتر از تكنیك در بازیش استفاده كند، به راحتی خطر افتادن به ورطه ی تكرار را از سر می گذراند.نكته ی مهم دیگر در بازی گلشیفته فراهانی،‌ تسلط كامل او در بیان جملات انگلیسی است. در حالی كه اكثر بازیگران ایرانی در درآوردن یك لهجه نیز دچار مشكل هستند و نحوه ی انگلیسی صحبت كردنشان آنقدر ابتدایی و دست و پا شكسته است كه تنها لج مخاطب مشتاق را در می آورد، اما گلشیفته در مجموعه دروغها كاملا مسلط و بی نقص به زبان انگلیسی صحبت می كند و این نكته در كنار گریم و نقش متفاوتش و جنس بازی به شدت متفاوتش باعث شده است تا مخاطب با دیدن گلشیفته فراهانی در قالب نقش عایشه، به سختی نقشها و بازهای پیشین او را به یاد بیاورد.

به هر حال باز هم باید تاكید كرد كه بازی گلشیفته فراهانی در مجموعه دروغها، متفاوت ترین بازی، یكی از تكنیكی ترین و بهترین بازیهای او نیز هست و بخشی از این موفقیت همه جانبه، بی شك به دلیل هدایت استادی چون ریدلی اسكات است كه می داند از نقش و بازیگرش چه می خواهد. در حالی كه بسیاری از كارگردانان ما، بیشترین زحمات گلشیفته را در قالب نقشهایی سنگین به هدر می دادند و با هدایت بدشان موجب تخریب نقش و بازی گلشیفته می شدند، حال ریدلی اسكات در كمال استادی از كمترین زحمات گلشیفته، بهترین استفاده را كرده و با كنترل و هدایت دقیق او، نقش و بازیگر را به نقطه ی موفقیت رسانده است.این موفقیت به گونه ای بوده است كه اغلب نشریات و منتقدان بزرگ  آمریكایی، نقش آفرینی گلشیفته را بی نقص و بی مبالغه دانسته اند و آن را مورد ستایش قرار داده اند. بازی گلشیفته در مجموعه دروغها عملا نشان داد كه بهترین بازیگران ما از حیث توانایی چیزی از دنیا كم ندارند. گلشیفته فر اهانی در 6 سكانس رو در روی لئوناردو دیكاپریو قرار دارد و در تمامی این سكانسها، بازیش كاملا بر او می چربد و عملا او را بر زیر سایه ی درخشش خود قرار داده است.

عکس های گلشیفته فراهانی











عکس های گلشیفته فراهانی